Ellerim, gözlerim, her şeyim döngünün bir parçası. Bende engelleyemedim bile bile değiştiremedim söylenenleri. İçindeyim, ta en içinde zamanın. Çıkamıyorum yumuşak jelâtinden, içine çekiyor hayatımı.

Yurtsuz bir mülteci gibi korkuluyum,
Cesaretim değil hevesim yok ki.
Her şey olağan geliyor bomba bile patlasa başucumda,
Bana ne, olamaz mı?

Yarın sabah uyanırım yeniden,
Hiçbir şey değişmemiş,
O adam, yine otobüs bekliyor,
Kadın, kırmızı araba hep aynı noktadan geçerken, pastaneye giriyor.
Ben ise her gün başka başka şeylere geç kalıyorum.
Telaşım hiç bitmiyor.
Senin varlığını silmeye,
Bir nevi beynimi yıkamaya çalıştığım yaz geceleri,
Nemiyle üstüme yapışı kalınca da
Silerken ki acılar gitmiyor bu sefer üstümden.
Öyle çoklar ki döngü seyrinde ilerliyor, etrafı kalabalıklaşıyor.
Sonra herkesin döngüsü birbirine karışıyor.
Sen beni, ben onu, o da seni suçluyor.
Canımız acıyor da
Olsun diyor yine de sevemiyoruz.

Hevessizim, korkmuyorum
Üzgünüm çok, kızmıyorum