Bir garip hikaye…


Karışık bir mevsim salatasında, cherry domateslerin arasında kayboluyorum. Kıkırmızı cam gibi parıl parıl şıngırdayan cheryylerin üstünde gezinen küçük bir karıncaya selam çakı derinliklere doğru karışıyorum. Yağ damlacıkları arasında güzel kokulu tere kızlarının kokularıyla sarhoş olup, birden utanmadan edemiyorum benim gözünü sevdiğim, ağzına yandığım ballı kaymağımı düşününce. Ah be ah ne olurdu az daha sabretseydin, evet dayanamadım her gün azar azar bitirdim seni. Bitmezsin sandım ama oldu bitti. Tadın damağımda kaldı be. Senin gibisi bir daha gelmez biliyorum balım kaymağım.

Senden sonra mengene gittim. Yengen deme Mengen yahu bilirsin iste. Döndüm durdum. Küçücüktüm çok yoruldum ama seni aramaktan hiç usanmadım. Karşıma çıkabileceğin her yere hiç usanmadan sıkılmadan gidip, sana kavuşmayı çılgıncasına arzuladım. Ama yok... Mengen de bile yoktun be gülüm. Sonuç buradayım, cherry domateslerin arasında. Uff yanımda da bir karınca... Hiç temizlemiyorlar artık bunları. Oysa sen ne de güzel bakardın bana. Ne yapıcam simdi ya. Her yere baktım. Yoksun! Herkes mutlu burada evet çünkü yağ kekiği sevmiş, domates hıyarı, tere rokayı, karınca hepsini sevmiş. Ben ne olucam? ben sana aidim her nerdeysen oraya.

Çingeneler müziklerini yaparken, bari onlar kadar gamsız olayım da ayaklarımı karnıma doğru çekip, sıçrayı sıçrayı uçayım dedim. HAHAHH güldün, güldüm. Yahu beni bilirsin yağım balım, gamsız da olamadım. Anca yerle bir olunca çenem yerde göz kırptım ahlayarak tere kızlarına. Düştüm. Canım acıdı. O karınca var ya o karınca, en çok onu anlayamadım. Allahın delisi herkesi sevdi bir beni sevemedi